Geri	Gönder	Yazdır

            AİLE VE ÇEVRENİN ÖNEMİ

AİLE EĞİTİMİ PROGRAMI:

           Aile eğitimi programı fiziksel ya da zihinsel yönden akranlarından biraz daha geride olan çocukların ailelerine yönelik olarak programlanmıştır. Programda özel eğitimin ne olduğu ailelere açıklanmakta , ailenin çocuğuna nasıl davranması gerektiği konusunda yardımcı olunmakta, çocuğun uygun olmayan davranışlar gösterdiği durumlarda ailenin neler yapabileceği anlatılmakta, ailenin çocuğunun eğitimine yardımcı olmasını sağlayacak önerilerde bulunulmaktadır. Bu sayılan konularla birlikte aile eğitim programında  ailelerin yaşadığı sorunlar (bunlar çocukla, diğer aile bireyleriyle yada çevreyle ilgili olabilir) dinlenmekte ve ailelere bu sorunları çözebilmeleri için önerilerde bulunulmaktadır.

           EĞİTİMDE AİLE VE ÇEVRENİN ETKİSİ:

            . BM-Dünya Sağlık Örgütü’nün (WHO) gelişmekte olan ülkelerdeki nüfusun %12’sinin engelli bireylerden olduğunu öngören tahminleri doğrultusunda; bugün ülkemizde değişik yaş ve engel gruplarında yaklaşık 6-7 milyon engelli birey yaşadığı tahmin edilmektedir.

            . Yine ülkemizde, bir engellinin aile bireyleri sayısını üç kişi olarak kabul ettiğimizde, engellinin yaşam zorluklarını (sağlık, rehabilitasyon, eğitim, iş edinme, çevresel engeller v.b) kendisiyle birlikte yaşayan ve bunlardan etkilenen aile içinde iki bireyin daha var olduğunu kabul etmemiz gerekmektedir. Dolayısıyla yaklaşık 6-7 milyon engelli sayısı ortalama alındığında, hizmet götürülmesi gereken engelli ve aile birey sayısı toplam olarak 20 milyonu aşmaktadır.

            . Aile engelli çocuğun / bireyin sağlıklı gelişimi ve onun özel konumuna uygun ortamı hazırlamak zorundadır.

            . Aile eğitimine mümkün olduğu kadar erken başlanmalıdır. Başka bir deyişle; ailenin engelli çocuğa sahip olduğu ve/veya engelinin saptandığı andan itibaren aile eğitimine başlanmalıdır.

            . Çocuğun gelişiminin ilk yılları, gelecekteki gelişimi için de temel kabul edildiğinde, bu dönem boyunca çocuğun temel ilişkisi anne ve babasıyla olmaktadır.

            . Hiçbir uzman çocuğun belirli bir potansiyele ulaşmasında, gerçekçi bir çevre düzenlemede ve güdülemede anne/babanın yerini alamamaktadır.

            . Anne/Babalar çocuklar için en fazla “pekiştirici” kişilerdir. Ve çocuklar kendi anne/babalarına diğer bireylerden daha fazla tepki vermektedirler.

            . Çünkü anne/baba ve çocuk arasındaki ilişkinin sıklığı, yoğunluğu ve süresi başkalarıyla kurulan ilişkiden daha fazla olduğu için doğal olarak da daha fazla etkilidir

            . Bu bakımdan anne/babaların çocuklarına uygun model olmaları önem kazanmaktadır.

            . Engelli çocuk yada yetişkin yurttaşlarımız günlük yaşama, kent yaşamına ve toplumsal yaşama çok sınırlı ölçüde katılabilmektedir.

            . Engelli yurttaşlarımızın eğitimden sağlığa, iş ve mesleki rehabilitasyondan, kültür ve sanata, spor ve kent standartlarının iyileştirilmesine, ulaşımdan psikolojik ve sosyal desteğe, bireysel ve aile danışmanlığı hizmetlerinden gerektiğinden sürekli bakıma kadar çok ciddi ve çözüm bekleyen sorunları bulunmaktadır.

            . Engelli bireylerimiz eğitim başta olmak üzere istihdam, sosyal güvenlik, toplumsal yaşama katılım gibi konularda büyük zorluklarla karşılaşmaktadırlar.

            . “HERKES İÇİN TEK TOPLUM” ilkesinden hareketle, engelli bireylerin de toplumsal yaşamın ayrılmaz bir parçası olduğu gerçeği unutulmamalıdır.

            . Engellilere sunulan hizmetlerin verimli olabilmesi için içinde yaşadığı aile bireylerinin de eğitilmesi gerekir.

. Özel eğitime muhtaç çocuğun ailesinin eğitim dışı bırakılması sözü edilen “özel eğitimi” sıradan, herhangi bir etkinlikten öteye götürmez.

. Çünkü; çocuğun / bireyin gelişmesinde; istenilen davranışların, alışkanlıkların ve tutumların iyileştirilmesinde en etkili çevre aile çevresidir.

. Engellilik, sadece engelli insanın kendisi için değil, aynı zamanda aile ve çevresi, yakınları ve komşuları için de önemlidir.

            . Ülkemizde ve dünyada rehabilitasyon ve destek hizmeti veren merkezler, genellikle büyük yerleşim alanlarında, küçük engel gruplarına hizmet vermektedir. Engelli bireylerimizin büyük çoğunluğu sadece aile desteği ile zorluklarla devam eden hayata uyum sağlamaya çalışmaktadır.